حتماً بيانيه ي شماره ي 11 و 12 جناب مهندس موسوي و نامه ي آقاي سروش كه خطاب به حضرتعالي نوشته شده بود را خوانده ايد. من هم اين نامه ي اخير را خواندم در حاليكه اشك در چشمانم بود و بغض گلويم را مي فشرد. دردناك است اما خدا پيغمبري اگر اين خصلت ممتاز ايرانيان در حق گرايي نبود چرا بايد ديني را مي پذيرفتند كه از اعماق صحراهاي خشك و سوزان عربستان آمده بود؟
بپذيريد كه به نفس تا اندازه اي واداده ايد. صداي گوناگون هم وطنان هميشه سرود روح بخش اين سرزمين بوده است. تك صدايي نفرت آور است. دوستان خود را به ضرب كين ننوازيد. سروش موسوي كروبي و خاتمي را عزيز بداريد و روزنامه نگاران را آزاد كنيد.
والسلام. خدانگهدار
